Eigenlijk geeft het geen pas. Om jarenlang op deze plek van allerlei gezellige leuterstukjes de digitale ruimte in te slingeren, die naar ik begreep met graagte door jan en alleman gelezen werden, wat ook alweer best zorgwekkend is, goed beschouwd, en om dan min of meer inene zonder enige vorm van uitleg daarmee weer op te houden.

 

Ik bedoel: ontbreekt het mij aan inspiratie? Welnee. Heb ik een fatale verwonding opgelopen aan één of meerdere handen? Echt niet. Maak ik dan niets noemenswaardigs meer mee? Geloof mij, het tegendeel is waar.

 

Nou dan!

 

Tja, de waarheid is dat ik gezegend ben met een heerlijke interessante baan, die gruwelijk veel tijd en energie vergt. Dan lopen hier thuis nog een aantal zorg- en aandachtbehoevende lieden rond. Druk? Ach, dat geleuter over druk druk druk. Er zijn gewoon zo ontzettend veel leuke dingen te doen, en nog steeds maar 24 uur in een dag. Al geloof ik dat ik er de laatste tijd minder krijg, per dag. Maar zo is het bloggen ongemerkt de laatste maanden zomaar van de lijst 'must-haves' naar de 'nice-to-haves' afgegleden. Samen met de gesorteerde sokkenla, het gepoetste zilver en de keurig opgeruimde zolder.

 

En geen idee of dit ooit nog goed gaat komen. 

 

Wie evengoed wil volgen wat ik zoal uitspook op een dag, is van harte welkom om mee te komen twitteren (Lou2204). Ja, je gaat met je tijd mee, of je loopt hopeloos achter. En bovendien, 160 tekens zo af te toe, dat krijg ik zelfs nog voor elkaar.

 

 

Het zijn van die kleine dingen, waar je aan merkt dat je oud aan het worden bent. De kalender werkt natuurlijk al niet mee, het lijf voelt strammer in de ochtend, en ineens schaam je je er niet meer voor dat je een bovenmatige belangstelling voor het koningshuis aan de dag legt. Tuurlijk, Máxima een lekker wijf vinden, daar kom je nog wel mee weg. Maar als je nu ineens zomaar vrijwillig een rondleiding boekt in Paleis Soestdijk, dan ben je toch wel rijp voor het bejaardenhuis, of niet soms? 

 

Nou ja, dat leed dat dragen we dan maar.

 

Intussen verheug ik me er enorm op. Ik stel me daar een vreselijk afgekloven bende bij voor. Tegen de meiden zeg ik gewoon dat we naar een prachtig prinsessenpaleis gaan, anders krijg ik ze natuurlijk niet mee. Maar volgens mij is het pure ouderwetse nostalgie van de vorige eeuw, slijtplekken incluis. Ik zag al eens een foto waarop een rijtje belletjes te zien was, met daarnaast labeltjes gemaakt met zo'n ouderwetse reliëf lettertang. 'Linnenkamer', 'keuken', 'lakei', van dat soort dingen. Een houtje-touwtje paleis waar de geesten van Juliana, Bernard en Greet nog rondwaren, daar hoop ik op. Waar je, als je je ogen dichtknijpt, het defilé van 30 april nog langs ziet trekken. En eerst dat boek van Cees Fasseur uitlezen, dan wordt het volgens mij nóg leuker.

 

Enfin, oude taart, ik zei het al.

'Zorgeloos leven!'

 

Het stond er echt, op de gigantische kartonnen doos met medische hulpmiddelen die zus Trix meekreeg bij haar vertrek uit het Antonie van Leeuwenhoekziekenhuis. 'Doe mij ook zo'n doos!' riep ik enthousiast. Wie wil dat nu niet - een zorgeloos leven? De doos zat tjokvol met katheters, doekjes, verbandjes, en van allerlei andere raadselachtige attributen, die vanaf nu strikt noodzakelijk zouden zijn. En absoluut geen zorgeloosheid uitstraalden, trouwens.

 

Mét blaas ging ze twee weken geleden het ziekenhuis in, en nu reden we blaasloos de parkeergarage uit, het nieuwe onbekende leven in. En dat begon al gelijk verre van zorgeloos, want zelfs al was het pas 3 uur in de middag, we raakten direct verzeild in een gruwelijke file. Spitsalarm! En hoewel ik een bleke Trix had verzekerd dat we heus binnen twee uur in Utrecht zouden zijn, was ik na een uur kruipende voortgang ineens zelf ook niet meer zo zeker van mijn zaak.

 

'En hoe handig die TomTom nú van pas zou komen!' babbelde ik er ogenschijnlijk vrolijk op los. 'Want daarop schijn je precies te kunnen zien hoe laat je DAN ergens aankomt, met de file meegerekend, zeg maar.' Maar ja, die TomTom was er al direct mee opgehouden nadat ik de laatste kaartensoftware had proberen te downloaden, en die had ik weer moeten terugsturen. Dat zijn pas zorgen!

 

En dus moesten we er maar het beste van hopen: dat we vóór de twee uur in Utrecht zouden arriveren. Twee uur kan het nieuwe blaasje mee, zonder geleegd te worden. Maar het kan ook best korter duren. Of ook best langer, misschien. Het is allemaal nog niet te zeggen en het zal een hoop oefenen worden voor ze nóg eens met een gerust hart bij iemand in de auto stapt. Met of zonder TomTom.

 

Uiteindelijk arriveerden we dan toch eindelijk op de plaats van bestemming, en godzijdank op tijd voor het katheteriseren. De eerste lieve mantelzorgster Jennie sloeg daar al gauw aan het koken, neefjes Charles en Sef hadden kaarsjes aangestoken, en de welkom-thuis-mama-taart stond op tafel. Het eerste glas witte wijn werd genuttigd, en zie, daar kwamen nog twee zussen binnen. Zaten we daar ineens zomaar weer met vier zussen aan de witte wijn aan de keukentafel. We klonken op de goede afloop. Door het oog van de naald gekropen.

 

Als je je ogen tot spleetjes dichtkneep leek het toch nog bijna even op een zorgeloos leven.  Bijna!

"Als de hibiscus bloeit, is de zomer voorbij". Deze wijsheid werd mij een paar jaar geleden toevertrouwd door tante Jo. Aangezien tantes over het algemeen meer kijk op de natuur hebben dan ikzelf, stelde ik hier aanvankelijk geen vragen bij. Tot ik zelf een hibiscus in de tuin had. De hibiscus bloeit eind juli! Dan is de zomer toch nog lang niet voorbij?

 

En nu moet ik er ieder jaar aan denken. Als ik de hibiscus zie bloeien. 'Volgens tante Jo is de zomer nu voorbij', denk ik dan. Om er gelijk achteraan te denken 'maar gelukkig is dat nog lang niet het geval.'

 

Iedereen heeft zo zijn eigen seizoens-ijkpunten. Zo is het pas echt lente als het Pasen is geweest, al moet je de paaseieren tussen de sneeuw uitvissen. En is het pas echt zomer als je het muziekje van de Tour de France op de radio hoort. En voor mij is de zomer pas voorbij na de familiebarbecue.

 

Dit jaarlijks terugkerend fenomeen werd 8 jaar geleden bedacht door Dirk, toen wij nog zo'n schandalig grote tuin hadden, dat het eigenlijk onbeleefd was om NIET een grote BBQ te geven voor zo'n 20 man. Ook dit jaar was het weer een groot succes - met de gebruikelijke regen zaten we samen knus onder een mega-party-tent, versierd met alle soorten en kleuren lampjes die we in de loop van de jaren verzameld hebben en maar één keer per jaar gebruiken.

 

Alhoewel sommigen onder ons nog schijnen te hopen op een mooie zomerse september, weet ik: de herfst is nu onherroepelijk in aantocht.

 

 

 

Een weekend vol ongebruikelijkheden.

 

Op zaterdagavond hadden we walking dinner met de buurt. Dat is een soort van vreemde eetafspraak met 9 stellen tegelijk, die in groepjes van 3 van hot naar her gestuurd worden. Pas na iedere gang krijg je te horen waar je voor de volgende naartoe moet. Daar aangekomen staat dan wonderlijk genoeg wéér een tafel met eten klaar. De avond wordt vervolgens afgesloten op een (goddank vooraf in het complot betrokken) lokatie waar tot in de kleine uurtjes gevierd kan worden dat iedereen uiteindelijk een volle maag heeft. Ongebruikelijk, maar daarom niet minder gezellig!

 

Wij zouden het voorgerecht maken en ik had onder andere Portugese viskroketjes uitgekozen, een recept van Sylvia Witteman. Zij laat altijd alles zo kinderlijk eenvoudig klinken dat je je al bij voorbaat schaamt als het niet lekker wordt. Terwijl dat natuurlijk toch geenszins uit te sluiten is! En zo stond ik hoogst ongebruikelijk, met de hand klipvis (het woord alleen al! huuuuuuu!) uit te pluizen, wat ik zó vreselijk vies vond dat ik al op voorhand al onpasselijk werd. Maar het resultaat was wonderlijk genoeg evengoed niet onaardig - ongebruikelijk, maar daarom niet minder smakelijk!

 

Een en ander had tot gevolg dat we de zondag met een redelijk serieuze kater in totale apathie moesten doorbrengen. En met die Olympische Spelen zie je dan de meest ongebruikelijke sporten. Niet zozeer de sport, maar meer het feit dat ik het zag! Zoals lange-afstandsfietsen door een eindeloos groen landschap met zo af en toe een pagode. Het was moeilijk wakker blijven bij dit onderdeel. En hockey! ('Hee, hockeyen grote mensen ook?' vroeg Loes stomverbaasd.) Een voetbalwedstrijd tegen Amerika (voetballen ze daar?). Dan estafettezwemmen, met ook nog een gouden medaille. En als topper: synchroon-achterover-duiken-en-schoonspringen-van-een-3-meterplank-in-een-zwembad. Of 5 meter, daar wil ik vanaf zijn.

 

Het douchen na afloop van dit onderdeel werd ook nog gefilmd, wat ik nog het ongebruikelijkst van alles vond. En onpraktisch ook. Want de badpakken lieten ze uiteraard aan, en wat heeft dat douchen dan voor zin? Lijkt me nog lastig genoeg, voor die meiden. Wil je eens rustig je meer of minder geslaagde duik evalueren, zit die camera er weer bovenop. Je zag dat sommmigen zich met moeite konden inhouden voor de lieve vrede. Dan wilden ze eigenlijk elkaar giftig toesissen: 'ik zag het wel, dat de kromming van jouw linkerwreef 15 graden achterliep bij die van mij, onkundig lelijk niet-schoonspring-loeder, en naar die medaille kunnen we nu wel fluiten!', maar ze bleven vriendelijk lachen tijens het inzepen. 

 

Heel ongebruikelijk allemaal, maar daarom niet minder vermakelijk!

 

En het ging maar door. In de avond zagen we het Rosenberg trio in het Concertgebouw met Louis van Dijk, die tesamen een heerlijk potje zigeunerjazz ten gehore brachten. Maar na de eerste maten voelde je al: we zitten hier helemaal verkeerd! Eigenlijk moeten we nu op een met weelderige bougainville begroeide patio zitten met een felgekleurde cocktail van onduidelijke herkomst. Of toch in ieder geval om een haardvuur met een koud pilsje. Maar niet met zijn 2,000-en stijf rechtop in het Concertgebouw! Wederom zeer ongebruikelijk, maar daarom niet minder prachtig.

Ach, wat hadden we het toch allemaal goed bedacht. Eén kindje, en dan nog één om met het kindje te spelen. Zodat wij weer onbekommerd zouden kunnen overgaan tot de orde van de dag. Rustig de krant lezen, kalm met een portje voor de open haard de dag eens overpeinzen, de sokken op kleur sorteren en heerlijke uitgebreide maaltijden van 10 gangen koken. Dit alles terwijl die kindjes dan urenlang en ongestoord met elkaar zouden spelen.

 

Nou, het zou toch best kunnen?

 

Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren OOIT met mijn moeder of vader gespeeld te hebben. Wij kinderen hielden elkaar ALTIJD bezig, en anders zaten we gewoon met ons neus in de boeken, of haalden we buiten verschrikkelijke kattenkwaad uit (dat lag een beetje aan de leeftijd) - alles, als het maar zover mogelijk uit het zicht van het ouderlijk gezag was.

 

Enfin, bij ons kwam dat tweede kind er al niet gemakkelijk, en met het verstrijken van de jaren begon ik dan ook steeds meer te wanhopen of wij ooit nog wel eens rustig met een glaasje wat dan ook, al was het maar voor de centrale verwarming zouden zitten. Groot was dan ook de vreugde toen dat speelkameraadje er dan toch nog kwam.

 

En, het zal niemand verbazen, de twee dames slaan elkaar inmiddels bij iedere gelegenheid zo veel en zo vaak mogelijk de koppen in. Samen spelen? Ho maar! Het is werkelijk ongelofelijk welke triviale onderwerpen zich allemaal lenen voor een potentieel explosief meningsverschil! Je kunt het zo gek niet verzinnen of je kunt er over kibbelen, weten wij nu. Wie waar mag zitten. Wie als eerste ergens naar binnen mag. Wie als laatste ergens naar binnen mag. Wie wat mag 'hebben'. Het is om horendol van te worden. 

 

Maar wat ons vanavond ineens overkwam! Als je de hoop al volledig hebt opgegeven. De meiden hebben uren en uren heerlijk met elkaar gespeeld. Gingen volledig op in elkaar en in het spel. Een gezellig gekwetter en gegiechel van jewelste. Dirk en ik keken elkaar voor het journaal gezeten verbijsterd aan. Wat had de oppas de kinderen eigenlijk voor avondeten gegeven? En mochten wij daar ook een hapje van?

 

We bleven met gespitste oren gespannen wachten tot de stemming zoals gewoonlijk zou omslaan en het gebruikelijke gekrakeel en gegil weer een aanvang zou nemen. Maar nee. Van de weeromstuit mochten ze een ijsje en opblijven tot 10 uur. Doe eens gek.

 

En zomaar ineens krijgen we nóg meer zin in de ophanden zijnde vakantie.

 

Duim voor ons dat het beklijft - dan maak ik de port vast open!

Carolien en Raoul wisten wat leuks: Ponypark Slagharen. Dan huurde je een soort van blokhut, en dan krijg je een pony erbij. Leuk voor de kinderen! En, geloof het of niet (want u bent niet de enige die ineens visioenen heeft van Boer Koekoek-achtige toestanden met uitgemergelde en mishandelde pony's) - leuk was het!

 

Een lollig huisje in een lekker bos, en dan die paardjes erbij. Ik was eerlijk gezegd best jaloers toen de kinderen blij met hun paardjes terugkwamen - die ze bij een soort van cowboydorp hadden mogen uitzoeken. Ik wilde ook wel even op zo'n lief paardje rijden! Maar goed, 43 jaar, 1.72m lang, 65 kilo, je ziet het voor je. Of liever niet, eigenlijk.

 

Maar daar gingen ze! De kleinere dametjes Fenna en Jet vonden het eigenlijk doodeng, die paardjes. Maar Loes bewees dat ze diep in haar hart écht een paardenmeisje is. Al wierp de lieve Mirabeau haar 3 keer in het zand, Loes liet zich niet weerhouden en klom weer vrolijk en dapper op het bokkige beestje. En was werkelijk ontroostbaar toen we het diertje moesten terugbezorgen bij de Drentse Lucky Luke. Voor herhaling vatbaar!

 

 

 

 

Als kado voor vaderdag gingen de kinderen en ik als meidenclub op stap. Zodat vader een dagje niet hoefde te vaderen. Een fijner kado kon ik niet bedenken voor Dirk op dit moment! Natuurlijk niet nadat hij de gebruikelijke knutselwerken onder veel ge'ooh en ge'aah in ontvangst had mogen nemen.

 

 

Via Oracle waren we terechtgekomen bij een "openluchtvoorstelling voor de hele familie" in Soest van Frank Groothof. Porgy & Bess stond op het programma. Eigenlijk was het voor kinderen vanaf 7 jaar, dus oorspronkelijk zou ik alleen met Loes gaan, maar om de vaderdagpiekervaring compleet te maken ging Jet ook mee.

 

Een picknick vooraf viel lichtelijk in het water, en ook het eerste gedeelte van de voorstelling zaten we gedrietjes onder een grote witte paraplu. Het mocht de pret niet drukken, want wat was het leuk. Porgy & Bess aanschouwelijk maken voor kinderen is voorwaar een uitdaging, met al die grote thema's als rassendiscriminatie, armoede, drugsverslaving, overspel en moord. Maar toch lukte dat wonderwel.

 

 

Wat een fabelachtige en veelzijdige artiest is die Frank Groothof! Met kleine middelen en piepkleine cast werd het complexe verhaal perfect neergezet. Je zou bijna gaan geloven in 'Less is more'! Sommige verhaallijnen werden mij zelfs nu pas echt duidelijk, wat met recht een schande genoemd mag worden, aangezien ik zelf nota bene met het (toen nog) Crea studentenkoor een aantal van de prachtige liederen uit Porgy en Bess heb uitgevoerd!

 

Voor Jet was het echt te hoog gegrepen. Die zat dicht tegen me aangeklemd een beetje angstig naar het spektakel te kijken. Terwijl Loes al veel meer begreep van wat er gebeurde en ook regelmatig moest lachen. Bij het prachtige 'My man's gone now' en de geweldig geacteerde begrafenis (waarbij de dode uitgebeeld werd door een regenjas) hield ik het uiteraard niet droog. Maar, tot mijn stomme verbazing, Jet ook niet! Met grote ogen keek ze naar het toneel en ik zag daar zowaar traantjes verschijnen. Terwijl ze geen snars van het verhaal begreep, pakte ze toch perfect de emotie van het moment mee. Wat muziek al niet vermag. En dan heb je het heel goed gedaan, als artiest!

 

Alles bij elkaar een heerlijke vaderdag. Ook voor moeder!

"Als je maar oud genoeg wordt, dan maak je alles nog mee."

 

Deze uitspraak (ongetwijfeld van ma afkomstig) schoot mij vandaag te binnen toen ik in een nogal merkwaardige houding op de tandartsstoel lag. Ik lag natuurlijk gewoon plat op mijn rug, maar het merkwaardige was het rubberen lapje dat op de een of andere manier met elastiekjes om de zieke kies geklemd was en half over mijn wangen lag.

 

Al een maand word ik geplaagd door een vage soort van kiespijn bij één van mijn kronen. Alleen wanneer ik erop bijt met iets van voedsel ertussen. Dus dat is nog best een tijd vol te houden. Tijdens onze vakantie op Texel voelde ik tijdens het eten een soort aardverschuiving in mijn mond en, ja hoor! Daar had ik ineens een kroon in mijn handen. Ik keek er eigenlijk nauwelijks van op - toen ik er tot mijn schrik achterkwam dat het een andere was! Vlek op vlek! Nu had ik kiespijn EN een afgevallen kroon. Damn.

 

Enfin, de losbandige kroon weer netjes vast laten lijmen en de zere kroon gefotografeerd. Dat leverde op het eerste gezicht niets op. 'Kijk het nog maar even aan.' Welnu, ik was inmiddels wel een beetje uitgekeken op dat eten aan één kant, dus alle moed verzameld en op naar de tandarts.

 

Nu heb ik de liefste tandarts van Amsterdam en verre, verre omstreken. Ik ga haar naam hier dan ook ZEKER niet onthullen, want dan wil iedereen naar mijn lieve tandarts. Een praktijk waar alleen maar vrouwen werken, waar je zelfs 's avonds terechtkunt (voor de werkende vrouw!) en waar alles op verzoek verdoofd wordt. Een uitkomst voor de schooltandarts-getraumatiseerden onder ons.

 

Maar ja, lief of niet, het blijft de tandarts. Bij het vorige consult had ze herhaaldelijk met een hamer op mijn weerbarstige kroon getimmerd, en er vervolgens een ijskoud bevroren wattenstaafje tegenaan gehouden. Een 'vitatiteitstest' noemde ze dat. 'Ik wil ook best 10 rondjes rennen om te laten zien hoe vitaal ik ben!' had ik nog gesputterd.

 

Vandaag was ik lichtelijk bevreesd voor een herhaling van zetten, dus ik durfde eigenlijk niet in de stoel te gaan zitten. 'Het is nog niet over', piepte ik vanuit een hoek van de spreekkamer. 'Dan ga ik nu een wortelkanaalbehandeling in gang zetten', sprak mijn lieve tandarts gedecideerd op een toon die geen tegenstand duldde. Het feit dat er dit keer blijkbaar geen hamers aan te pas zouden komen, kon mij niet troosten.

 

Een wortelkanaalbehandeling!

 

Dat was toch wat ze vroeger een zenuwbehandeling noemden? Maar dat was toch het ERGSTE wat je op tandartsgebied kon overkomen? Wie kent niet die vreselijke Marathon-Man-achtige gruwelverhalen van totaal onverdoofbare helse pijnen? Ieder moment kon nu het draaiorgel worden binnengereden dat mijn luide noodkreten zou moeten gaan overstemmen.

 

'En kan het ECHT niet onder narcose?', jammerde ik.

 

Het zal niemand verbazen dat het natuurlijk allemaal enorm meeviel. Om te beginnen een fikse spuit verdoving, die mijn lieve tandarts volledig pijnloos kan zetten. Hoe dat kan, ik weet het ook niet, maar ze kan het. En vervolgens een hoop ingewikkeld gedoe van door goud boren, leegschrapen van holtes, iets met Glorix, microscopen, elektronisch meten van lengte van kanalen, medicijn vermengd met verdovingsspul, drogen met watjes en weet ik niet wat allemaal. En allemaal volledig pijnloos.   

 

We zijn er nog niet, ik moet nog terug voor een vervolgafspraak, 'om het af te maken', maar er is mij verzekerd dat ook het afmaken onder verdoving kan. Dus ik begin het al bijna stoer te vinden dat ik een wortelkanaalbehandeling kan toevoegen aan mijn verzameling ervaringen.

 

Bijna.

 

 

 

Op het journaal kennisgemaakt met een nieuw fenomeen in de Nederlandse samenleving: de loktiener. Een loktiener is een tiener, die in het kielzog van een geheim agent van de Keuringsdienst van Waren (of zoiets) een supermarkt inloopt en dan een Breezertje probeert te scoren. De onverlaat van een supermarkteigenaar (of kassajuffouw) die dan achteloos die Breezer door de scanner haalt, wordt terstond en ter plekke in de boeien geslagen, in de gevangenis gegooid en de sleutel weggegooid. Of ze krijgen een boete, dat kan ook. Daar wil ik even vanaf wezen.

 

Interessant verschijnsel. De loktiener.

 

Nu kom ik uit een goed Limburgs gezin waar, zolang ik me kan herinneren, naast koffie, thee en water slechts twee koude dingen te drinken waren: bier en melk. Het zal dan ook niemand verbazen dat ik pas enigszins interessant werd voor leeftijdgenoten toen we in de tienerleeftijd belandden. Tijdens mijn lagereschooltijd waren de klasgenoten die thuis cola of sinas hadden meer in trek. Maar goed, zo is er altijd wat.

 

Eenmaal de gezegende leeftijd van zo'n 13, 14 jaar bereikt, frequenteerden hartsvriendin Lei en ik regelmatig café El Salvador ter plaatse. Volgens mij dronken we daar in eerste instantie voornamelijk cola - want van dat smerige bier hadden we thuis al genoeg. Verder hielpen we Frans (de eigenaar) op vrijdagmiddag met het kopen van citroenen bij de lokale groentenboer voor de Cola-citroen. En flipperden we oneindig veel op de Bally Black Jack flipperautomaat.

 

Later gingen we ook in de avonduren naar El Salvador, en dan werd er ook wel een biertje gedronken. Dat hadden we leren drinken door met een Sneeuwwitje (bier en 7-up) te oefenen. Alles in het nette hoor, om elf uur 's avonds was ik meestal weer hoog en droog thuis.

 

Toen Frans op mijn 16e verjaardagsfeest kwam - na jaren in zijn café te hebben gebivakkeerd, vroeg hij achteloos: 'En, hoe oud ben je nu geworden?' Bij het noemen van mijn leeftijd trok hij tot mijn verbazing bleek weg.

 

Wist ik veel dat je niet voor je 16e naar het café mocht! In mijn beleving ging iedereen die leuk was en er een beetje toe deed naar het café. En zij die dat niet deden, waren (vaak ook nog) niet-rokende, oneindig saaie pieten uit nette kleine gezinnetjes waar het dodelijk stil in huis was. Een soort loktieners, eigenlijk.

 

Maar ja, van mij is dan ook niets terecht gekomen!